nieuws

I. De "grijze zone" van biologische normen

In artikel 7 van hoofdstuk 2 van de "Regels voor de implementatie van biologische productcertificering" worden duidelijk 59 soorten pesticiden van plantaardige en minerale oorsprong opgesomd die zijn toegestaan. Biopesticiden zoals azadirachtine en pyrethrinen worden hierin prominent genoemd. Hoewel deze uit natuurlijke planten gewonnen stoffen als "weinig giftig" worden beschouwd, kan overmatig sproeien toch leiden tot residuen. Zorgwekkender is dat de certificeringsnormen een bodemzuiveringsperiode van 36 maanden voorschrijven, terwijl op sommige locaties in de Noord-Chinese vlakte nog steeds glyfosaatmetabolieten van eerdere teeltcycli in het grondwater kunnen worden aangetroffen.

Gevallen vanchloorpyrifosResiduen in testrapporten dienen als waarschuwing. Een gecertificeerde basis, grenzend aan traditionele landbouwgrond, had tijdens het moessonseizoen te maken met pesticidenverspreiding, wat leidde tot de detectie van 0,02 mg/kg organofosforresidu in spinaziemonsters. Deze "passieve vervuiling" legt de tekortkomingen bloot van het bestaande certificeringssysteem in het dynamisch monitoren van de landbouwomgeving en vormt een scheur in de zuiverheid van de biologische landbouw.

II. De waarheid onthuld in laboratoria

Bij gebruik van gaschromatografie-massaspectrometrie stellen technici de detectielimiet voor monsters in op 0,001 mg/kg. Uit gegevens blijkt dat 90% van de positieve monsters residuniveaus had die slechts 1/50 tot 1/100 bedroegen van die in conventionele groenten, wat overeenkomt met het laten vallen van twee druppels inkt in een standaard zwembad. Dankzij de vooruitgang in moderne detectietechnologie is het echter mogelijk geworden om moleculen met een concentratie van één op de miljard te detecteren, waardoor een absoluut "nulresidu"-niveau een onmogelijke opgave is geworden.

De complexiteit van kruisbesmettingsketens is onvoorstelbaar. Besmetting in magazijnen door onvoldoende gereinigde transportvoertuigen is verantwoordelijk voor 42% van de incidenten, terwijl contactbesmetting door het verkeerd plaatsen van producten in supermarktschappen 31% van de gevallen uitmaakt. Nog verraderlijker is dat antibiotica die aan sommige grondstoffen voor organische meststoffen zijn toegevoegd, uiteindelijk via bioaccumulatie in plantencellen terechtkomen.

III. Een rationele weg naar het herstellen van vertrouwen

Geconfronteerd met het testrapport, presenteerde een biologische boer zijn "transparante traceerbaarheidssysteem": een QR-code op elke verpakking maakt het mogelijk om de verhouding van de gebruikte Bordeaux-mix en de bodemtestresultaten van een straal van drie kilometer eromheen op te vragen. Deze aanpak, waarbij de productieprocessen openbaar worden gemaakt, herstelt het consumentenvertrouwen.

Voedselveiligheidsexperts adviseren een "drievoudige zuiveringsmethode" toe te passen: weken in een water met zuiveringszout om vetoplosbare pesticiden af ​​te breken, een ultrasone reiniger gebruiken om oppervlakteverontreinigingen te verwijderen en 5 seconden blancheren op 100 °C om biologische enzymen te inactiveren. Deze methoden kunnen 97,6% van de sporenresiduen elimineren, waardoor de bescherming tegen schadelijke stoffen aanzienlijk wordt versterkt.

Laboratoriumtestresultaten mogen niet worden gebruikt als een oordeel dat de waarde van biologische landbouw ontkent. Wanneer we de 0,008 mg/kg chlorpyrifosresidu vergelijken met de 1,2 mg/kg die in conventioneel geteelde selderij is aangetroffen, zien we nog steeds de aanzienlijke effectiviteit van biologische productiesystemen in het verminderen van pesticidengebruik. Misschien ligt ware zuiverheid niet in absolute nul, maar in het continu benaderen van nul, wat vereist dat producenten, toezichthouders en consumenten gezamenlijk een hechter kwaliteitsnetwerk opzetten.